۩۞۩ تنهاترین تنهایان ۩۞۩

دلواپسی های مدام

هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد

دل نفرین شده ماست که تنــــهاست هنوز

گفتمش: دل میخری؟!

پرسید چند؟! گفتمش: دل مال تو، تنـــها بخند.

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا به خـود باز آمـــدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جا مانده بود

دلم از درد مالامال ، از غصه و غم لبریز

در پس ِ پنجره سیاه ِ دوری، چیزی نمی یابی جز تنـــهایی

کاش قدرت سری به شهر خلوت ِ مه گرفته غبارآلود تنـــهایی می زد

تا شاید از پس گندم زار، دل آشکار می شد.

دل ِ مزرعه دار ِ فراموش شده بی تاب

دل را مثال پرنده ای کوچک

دیدم که در قفسی بزرگ زندانی ست

و از فرط تنـــهایی،‌ پر و بال

ضعیف و ناتوانش را به دیوارها می کوبد

تا شاید راهی به بیرون بیابد

اندیشیدن در پس آن پنجره،

زمان را چون عابری مسرور دیدن

همه زخمی بر جای می گذارد

در ژرفای درون

که کس را خبری نیست از از این زخم

که مرهمی نیست

برای دل ِ پژمرده دیوانه خراب ِ با تو بودن

۰۰۰۰۰۰۰۰۰

با تشکر از دوست و همراه خوبم مهتاب که زحمت نوشته این متن رو کشیدند

با حق باشید و امیدوار.

نوشته شده توسط تنــــهاترین تنــــهایان : شایان در دوشنبه 11 دی 1385 ساعت 09:24 AM | لینک ثابت| نظرات [11]

درباره وبلاگ تنــهاتـرین تنــهایـان

قانون تو
تنـــــهایی
من است و
تنـــــهایی من
قانون عشــــق
و عشــــق ارمغان
دلـــــــــــــدادگیست
و این سرنوشت سادگیست
و اینم شعر این ســـرنــوشت :
من درد تو را ز دست آسان ندهم
دل بر نکنم ز دوسـت تا جان ندهم
از دوسـت بــه یـــادگـار دردی دارم
کـان درد به صد هـــزار درمان ندهم
ای دوست قبولم کن و جانم بستان
مستم کن و از هر دو جهانم بستان
بـا هـر چـه دلـم قـرار گـیـرد بـی تـو
آتـش بـه مــن انـدر زن و آنـم بستان
۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰
مخاطب گرامی نظر شما در اینجا نشانه حضور و شخصیت شما و باعث دلگرمی من تنـــهاتـرین خواهد بود لیکن باعث خرسندی و مسرت من حقیر است که با نظرات و انتقاداتتون در این کلبه من رو از حضورتون مستفیض کنید ...
همواره دلتان آسمانی و روزگارتون سبز باشد انشالله ...
خداحافظ ... خداحافظ ... همین حالا ...
۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

شناسنامه کامل من (کلیک کنید)

منوی اصلی

صفحه نخست
پست الکترونیک