۩۞۩ تنهاترین تنهایان ۩۞۩

محبت اینجاست

اتفاق های ساده همیشه زود میگذرند
عکس های فرسوده خاطره های جوانی را به رخ می کشند
کسی آنسوی سرزمین آشتی موسیقی باران را زمزمه میکند
اما من هنوز فرسنگها راه با بودنت فاصله دارم
می اندیشم : شاید اگر سیبی سرخ از درخت همسایه بر گرد این کهنه زمین فرو افتد با کدامین رود هستی ؛ به دریا میرسد؟
حرفهایم که تمام میشوند میدانم که از لحظه ای تنگ بر دروازه عشق وارد شدم!
همیشه فکر میکنم تا روزهای بودن و رفتن چند عقربه فاصله است که هنوز در انتظارم؟
من تو را در انتظارم ... با چشمانی آشنا ... از گذشته ای نزدیک ...
تا حس غریب دوست داشتن ...
هنوز هم سرمست فصل پنجم دیدگان توام ...
من از پشت فصل زمستان می آیم
دستان بهاریت را به من بسپار تا تمام زندگیم را به سپیدی صداقت پیوند زنم
وقتی اولین لبخند از لبانت می گذرد
دوباره اشکی زلال از چشمانم می جوشد
آری ... احساس دوست داشتن آسان نیست!
همین حس غریب؛ ماه را بر چارچوب پنجره تنــهایی ام مهمان کرد
نامت را فریاد خواهم زد ...
آری نازنینم
دوست داشتن آسان نیست.