حرمت حریمتان را پاس نداشتند ...
ابومحمد، حسن بن علی العسکری علیهم السلام
در ماه ربیع الاخر سال 231 (و به نقلی 232 ق) در مدینه به دنیا آمد.
پدر بزرگوارش امام علی هادی علیه السلام و مادرش بانویی صالح
و عارف به نام سوسن (یا حدیثه یا سلیل) بود.
آن حضرت 22 یا 23 سال داشت که پس از شهادت پدر بزرگوارش (در سال 254 ق) به امامت رسید و
در هشتم ربیع الاول سال 260 ق که حدود 28 یا 29 سال داشت، شربت شهادت نوشید
و در خانه خود، در جوار تربت شریف پدر در سامرا به خاک سپرده شد.
در شمایل آن حضرت آوردهاند که رنگش گندمگون، چشمانش درشت و سیاه،
رویش زیبا، قامتش معتدل و اندامش متناسب بود
و با وجود جوانی، مشایخ قریش و رجال و علمای زمان را تحت تاثیر خود قرار میداد.
دوست و دشمن به برتری او در علم و حلم و جود و زهد و تقوا و سایر مکارم اخلاق اذعان داشتند.
چون او و پدر بزرگوارش امام هادی علیه السلام
در محله عسکر (قرارگاه سپاه) در شهر سامرا زندگی می کردند،
به «عسکری» لقب یافتند و نیز این دو امام مانند امام جوادعلیه السلام
به احترام جد بزرگوارشان حضرت رضا علیه السلام به «ابن الرضا» مشهور بودند.

ای مقتدای نیکیها و خوبیها! این خاک خشک و عطش ناک،
میزبان خوبی برای روح عرش نشین تو نبود
و میلههای سرد زندان و زنجیرهای دست و پایت نیز تاب دیدن این همه بیرحمی را نداشت.

مناجاتهای نیمه شب و سجدههای طولانیات، شبهای ظلمانی زندان را با سحر پیوند میداد
و هر دل مردهای را به نسیم بهشتی مژده میبخشید.
سلام بر تو که از دامان خاک به افلاک پر کشیدی.
به امید روزی که آفتاب ظهورش از پس سالهای غیبت،
بیرون آید تا غم از دست دادن پدر خود را بر سینهی مالامال از دردِ شیعیان، هموار نماید.
نوشته
شده توسط تنــــهاترین تنــــهایان : شایان در چهارشنبه 8 فروردین 1386 ساعت 02:25 AM
| لینک ثابت|
نظرات [18]